Archive for the ‘travel’ category

Homecoming

March 26, 2008

Nag-enjoy ako nung Holy Week. Di dahil sa patay sa Papa Jesus. Yun eh dahil nakauwi ako sa min kahit ilang oras lang. More than two days naman kung talagang bibilangin ko. Bitin yon kung tutuusin kasi parang namasyal lang ako dun. Parang ginawa ko lang kusina na pagkatapos kong kumain eh bumalik agad sa sala at nanood ng TV.

Pero dahil na rin sa pamilya, mga kaibigan, at kamag-anak ko eh naging worthwhile naman ang bakasyon ko. Yes. Gusto ko lang linawin na ang “homecoming” ay tumutukoy sa bakasyon ko sa amin at di sa katagang malaswa. lolz!

Excited talaga ako pag umuuwi. Kahit medyo tahimik sa lugar namin eh nasasabik pa rin akong balik-balikan. There’s no place like home ika nga.

Biyernes Santo na ko dumating. Naging penitensya sa kin ang pagbiyahe at di maayos na tulog sa barko at van. May nadaanaan akong prusisyon sa kalsada. Yong nagdadasal habang naglalakad at may hinihintuang istasyon. Di istasyon ng pulis o bus. Yong stations of the cross na ginagawa tuwing holy week. Ni minsan eh di pa ko nakasama sa ganung prusisyon.

Sa kalsada pa lang eh ang dami ko nang nadaanang mga kaibigan. Ganun din ang buhay ko nung tambay pa ko. Lagi akong laman ng kalsada at umuuwi lang ako pag kainan na. Binati nila ako agad. Nakakataba talaga ng puso ang simpleng ngiti at pagwelkam ng mga tao sayo. Yong para bang masaya silang makita ako at bumalik sa lugar namin. Feeling ko tuloy eh isa akong artista at may red carpet sa unahan ng kalsada. Akala ko rin eh may courtesy ako kinabukasan sa munisipyo. lols.

Tumakbo agad ako papasok sa bahay pagkababa ko sa motorsiklo. Gusto ko ngang mag-slow mo nun para ma-emphasize ang emosyon. Pero sa tootong buhay to at di pelikula kaya ilang hakbang lang eh nasa loob ko ng bahay. Sobrang na-miss ko ang apat na sulok ng bahay namin. Nandun ang mga kuya ko at isa kong pamangkin. Kwentuhan agad at walang puknat na kulitan. Nasa bahay na ko pagdating ng erpat at ermat ko.

Kahit kulang pa ko sa tulog eh sinuyod ko agad ang buong barangay. Wala namang pagbabago sa amin. Same old people and same old faces. May napansin lang ako sa mga kabataan dun. Akala ko kasi may dumapong epidemya dun at nagkasakit ang mga binatilyo at dalagita. Malalim kasi ang mga mata na parang naratay sa ospital ng ilang buwan. Yon pala eh nagiemo-emohan ang mga kumag at naglalagay ng uling sa gilid ng mga mata. Pati ba naman mga kuko eh kinulayan na rin ng itim.

Paboritong laro sa min ang volleyball pag summer. Kaya pinuntahan ko din ang court sa min at nakipagpustahan agad. Kaya nga yong iba eh ginagawa ng hanap-buhay ang paglalaro ng volleyball. Na-shock nga lang ako kasi ang dating kino-coach ko lang dati eh parang kasing-galing ko na ngayon. hehe. Nakaka-disappoint din kasi 4 out of 10 na lang ang pumapasok sa spikes ko. Dati kasi magkasing-galing kami ni Edjet Mabbadayad, ang spiker ng FEU. hehe. Halos mabali din ang mga daliri pag nago-overhand set ako. Ang mas masaklap pa eh dalawang dangkal na lang siguro ang talon ko. Isang taon na rin akong di nakakapaglaro kaya kinabukasan eh parang galing pa lang ako sa hazing.

Di rin kumpleto ang bakasyon ko pag di ako maligo sa dagat. Naligo kami ng mga pinsan ko nung Black Saturday. Ilang oras din kaming nagbabad at nagbilad sa araw. Di ko naman gustong magmukha akong kapre kaya umahon kami nung mag alas-dos.

Time passed by so fast. Gusto ko mang mag-extend ng bakasyon eh di pwede. Kaya bumiyahe ako pabalik sa Cebu nung Easter Sunday. Bumalik ako sa Cebu na di man lang ako nalasing sa min. Ang dami pang nakikipag-inuman sa kin na di ko napagbigyan. Pero mabuti nga yon kasi baka wala nang natira sa pera ko. lolz!

Haayy, ewan ko ba pero sa tuwing umuuwi ako eh nawawalan ako ng ganang bumalik. Pero ganun talaga, kelangan kong masanay nang ganito. Homesick talaga ang pinakamatindi kong kalaban. Hanggang sa susunod kong pag-uwi… I just don’t know when!
 

Trip Ko: A Travelogue

February 28, 2008

trip-sched-jpeg.jpg

This was the schedule that changed my entire not-so-interesting and not-so-exciting (in other words “b-o-r-i-n-g”) weekend life…

My officemates and I had a road trip this weekend. Woohoo! I was free from my dull sleep all day and wash-my-clothes habits. It was really unexpected. I never planned to join the road trip since I’m running out of money and I’m close to being broke. It even took me days to decide. However, my love for travelling convinced me to give it a go. After all, it’s my anniversary here in Cebu and I want to explore more places and attractions here. My birthday is just around the corner as well. I want to give myself a break. You know, city life is fun but it gets boring in the long run. I need to breathe fresh air and enjoy tranquility sometimes. And now, here are the highlights of our two-day road trip down south…

DAY 1

We left for Barili, Cebu around 8 AM. We made a quick stopover in Carcar City to take some pictures.

carcar-church.jpg

GOING-AWAY PIC. Smile guys! We’re going to our destination!hehe

Finally, we reached Mantayupan Falls in Barili, Cebu around 11 AM. This place boasts a reputation for a magnificent waterfalls. The sound of the rushing waters was soothing. That was the best waterfalls I’ve seen so far. I would say that it’s close enough to Laguna’s Pagsanjan Falls. This is where we had our lunch. My only regret is that I wasn’t able to join Ivan and Sho with their balsa adventure because I left my bag in the van.

mantayupan.jpg

TOURISTS ON THE GO. Here are the tourists striking a pose with the falls on the background (CLOCKWISE: Leylan, Jen,  Erin, Cel, Line, Line’s Dad, Ivan, I, Sean, and Sho)

After spending few hours in Mantayupan Falls, we left for Moalboal, a town known for its white sand beaches and dive spots. Heck, that was my first time to walk on white sand. I didn’t miss the chance to get intimate with it.haha 😆 I rolled over the shore and dived into the water. I enjoyed the moment while the restless waves touch my bare skin.

moalboal.jpg

SOAKING UP. Woohoo! This time we’re soaking up the sun through beach bathing.

Sho (my officemate) and I went boating along the coast. Later, I sat on the shore to watch the beautiful sunset. The scene was perfect! The night in Moalboal was also peaceful. No jeepneys. No busy streets. No pollution. That was paradise! hehe. After setting up our tents, we gathered for a bonfire while drinking my favorite beer.hehe 😆

bonfire.jpg

FIRE UP. The gang gathered around the bonfire. Where was I? I washed my hands after lighting it up!

DAY 2

We had to leave Moalboal at 9 AM. Then, we made our way to Kawasan Falls in Badian, Cebu. We did a bit of trekking to get to Kawasan Falls. All of us had to make a number of steps and follow a narrow trail through the trees. I was barely breathing when we finally reached the waterfalls! 😆

dsc00111.jpg

FALL IN LOVE WITH THE FALLS. These people are obviously enjoying a great scenic view that this place offers.

The water was pretty cold but I managed to bathe for hours with Ivan, Leylan, Vet, and the two kids Sean and Erin. “Falls-hopping” is really fun!

After taking a dip in the waters of Kawasan Falls, we stopped in Oslob, Cebu. This is where we travelled back in time as we posed near the ruins of old buildings and landmarks. These were the places that I’ve only seen in history books before. Look, here we are striking a pose near the ruins of a watchtower.

oslob-ruins.jpg

SHARING THE LEGACY. This one is steeped in Cebu history. Why not pose for a picture and share the legacy?

oslob-church.jpg

The gang posed again! (FROM LEFT:) Sho, Lex (that’s me), Jen, Vet, Cel, Ivan, and two cute kids Sean and Erin at the back.

oslob-bay.jpg

Another picture at Oslob Bay. Here are the celebrity-wanna-be’s once again…

If I have to describe our road trip with just one word, it would be FUN. Really fun!

I don’t have something for my birthday now. But, it’s fine! The food and drinks would be gone in minutes but the fun I had during our road trip would remain for a lifetime…

Try the southern tip of Cebu now and you’ll enjoy everything!

Special thanks to:

Leylan and Yam for some of the pictures…

Bad Trip

January 10, 2008

Ang daming kamalasang dumating sa kin last December. Hindi naging madali ‘yong homecoming ko from Cebu to Tacloban. Sabihin na nating isa ‘yon sa mga pinaka-nakakainis na experience sa 22 taon ko sa mundo.
Wala na kaming trabaho no’ng 21 kaya 22 pa lang eh pwede na sana akong umuwi. Sa kasamaang-palad ng kumpare n’yo, ayon, dehins lang naman nakapag-book ng ticket. Alam n’yo naman, napakaraming gustong umuwi sa mga lab wans nila. December 20 pa nga lang eh wala na akong naabutang ticket sa Supercat. Full na daw booking nila until December 24. Whaaaattt? Hindi na lang ako bumili ng ticket. Ayoko ko kasing ma-delay for two days.
Nangyari pa rin ang ‘di inaasahan. Na-groggy ako sa Christmas Party namin no’ng December 21 kaya para akong nasa ospital kinabukasan. Hapon na ako nagising. Para ngang ayokong bumangon kasi nanginginig tuhod ko. Kayo ba naman hindi makakain maghapon. With matching ubo pa ‘yon ha!
Kaya ‘yon, 23 na ko nakakuha ng ticket. Pahirapan pa nga eh. You have to make pila and be bilad under the sun. Tenth customer na siguro ako from the counter nang i-announce ng hinayupak na unknown ticket guy na wala na raw ticket for that night. Oh, my gulay! Parang gusto kong pumulot ng bato at targetin ang ulo no’n. Buti na lang kinaya pa ng powers kong mag-calm down. They can’t blame me. Two hours na akong pumila tapos parang ang dali nilang sabihin na “Wala na’y ticket”. Bullfight! Wala naman akong nagawa. Tinamad na akong lumipat sa ibang ticketing outlets at makipag-unahang kumuha ng ticket. Whether I like it or not, para sa 24 na nakuha kong ticket.
Time really flies! Alas-sais pa lang eh ready na ‘kong pumunta sa pier pero 7:00 PM na ‘ko umalis sa maliit kong boarding house. Buti na lang parang disyerto terminal sa pier. Konti lang ‘yong mga tao. Isa na ta talaga ako sa late Cristmas travellers. Nakakuha agad ako ng terminal pass at pumila para makasakay sa bus. Ewan ko nga eh. Ba’t ganito na sistema ngayon? Dati di naman kailangang dumaan pa terminal. Ngayon kahit ilang dangkal ang layo ng naka-dock na barko eh magbabayad ka pa ng P10 para makasakay sa bus.
Siguro alas-otso pa lang eh nasa barko na ko. Alas-diyes raw kasi biyahe, mahirap nang ma-late. Baka ano pang maisip ko at maglangoy na lang papuntang Ormoc. Napaka-boring sa barko. Wala ka man lang maka-usap. Halos matuyo laway ko. Buti na lang may dala akong candy. Sumubo ako ng isa at humiga sa deck. A minute later, kumati lalamunan ko. Umatake na naman ubo ko. Muntik ko na tuloy malunok ‘yong candy eh. Actually, malapit na sa sikmura ko ‘yon. Ang weird nga kasi nailuwa ko pa!Haha!
Parang pinagmalupitan talaga ako ng tadhana no’n. Hindi umalis ‘yong barko on time. Ewan ko nga kung bakit. Wala man lang kasing nagsabi sa ‘min. Akala ko mga 30 minutes lang ‘yong delay, 11:00 PM na eh nakalutang pa rin ang barko malapit sa pier. ‘Di nagtagal eh may mga nagpaputok na. Shet! Pasko na pala! First time ko ‘yong mag-noche buena sa barko. Tinawagan ko na lang family ko to say “Merry Chistmas” kahit ‘di naman talaga ako masaya. Pagkatapos, dinaan ko na lang sa higa. ‘Di rin naman ako makakatulog dahil sa ubo. Maya’t-maya eh kakahol ako na parang aso. 12:30 AM na umalis ang barko. Buti nga naisipan pa nilang umalis.
Madaling-araw na nang makarating ako sa Ormoc. Nakipagsiksikan agad ako sa V-hire papuntang Tacloban. Matagal-tagal pa biyahe kaya nangawit pa puwet ko. 

After the long and bad trip, nakarating din ako sa ‘min. Halos nakapikit na mata ko sa antok. Dyahe nga kasi pinahirapan ako ng putchang ubo. I stayed awake all day. Nakipagkulitan na lang ako sa mga pamangkin ko at nakipag-story telling sa mga friendship. Hindi ko na nga ako nakaramdam ng pagod. It’s worth all the shit! Ayokong i-recall pa ‘yong kamalasang nangyari sa ‘kin. Mas okay isipin na I’m home sweet home…