Archive for the ‘tambay moment’ category

Message to Friends

April 8, 2008

Have you ever thanked your friends for coming into your life?  Did you ever thank them for their comforting words whenever you have problems?

We seldom realize the importance of our friends. We don’t usually value their presence and we seldom express that we’re grateful for having them in our lives.

You would miss his/her tap at your back. You would miss his/her laugh and smile. And you would miss his/her company.  The sad thing is that you would realize all these when they’re gone and when they’re no longer at your side.

It would be better to send them some messages that would let them feel that you appreciate having them around. A simple message would make a lot of sense. Why not write your message now?

You may follow this sample. I found this picture on a site. This one is pretty serious…Prepare your hankies for a tear-jerking and heart-breaking message!

 

I’m sure you have an idea what your message would be. Grab that pen now and start writing!

Advertisements

Homecoming

March 26, 2008

Nag-enjoy ako nung Holy Week. Di dahil sa patay sa Papa Jesus. Yun eh dahil nakauwi ako sa min kahit ilang oras lang. More than two days naman kung talagang bibilangin ko. Bitin yon kung tutuusin kasi parang namasyal lang ako dun. Parang ginawa ko lang kusina na pagkatapos kong kumain eh bumalik agad sa sala at nanood ng TV.

Pero dahil na rin sa pamilya, mga kaibigan, at kamag-anak ko eh naging worthwhile naman ang bakasyon ko. Yes. Gusto ko lang linawin na ang “homecoming” ay tumutukoy sa bakasyon ko sa amin at di sa katagang malaswa. lolz!

Excited talaga ako pag umuuwi. Kahit medyo tahimik sa lugar namin eh nasasabik pa rin akong balik-balikan. There’s no place like home ika nga.

Biyernes Santo na ko dumating. Naging penitensya sa kin ang pagbiyahe at di maayos na tulog sa barko at van. May nadaanaan akong prusisyon sa kalsada. Yong nagdadasal habang naglalakad at may hinihintuang istasyon. Di istasyon ng pulis o bus. Yong stations of the cross na ginagawa tuwing holy week. Ni minsan eh di pa ko nakasama sa ganung prusisyon.

Sa kalsada pa lang eh ang dami ko nang nadaanang mga kaibigan. Ganun din ang buhay ko nung tambay pa ko. Lagi akong laman ng kalsada at umuuwi lang ako pag kainan na. Binati nila ako agad. Nakakataba talaga ng puso ang simpleng ngiti at pagwelkam ng mga tao sayo. Yong para bang masaya silang makita ako at bumalik sa lugar namin. Feeling ko tuloy eh isa akong artista at may red carpet sa unahan ng kalsada. Akala ko rin eh may courtesy ako kinabukasan sa munisipyo. lols.

Tumakbo agad ako papasok sa bahay pagkababa ko sa motorsiklo. Gusto ko ngang mag-slow mo nun para ma-emphasize ang emosyon. Pero sa tootong buhay to at di pelikula kaya ilang hakbang lang eh nasa loob ko ng bahay. Sobrang na-miss ko ang apat na sulok ng bahay namin. Nandun ang mga kuya ko at isa kong pamangkin. Kwentuhan agad at walang puknat na kulitan. Nasa bahay na ko pagdating ng erpat at ermat ko.

Kahit kulang pa ko sa tulog eh sinuyod ko agad ang buong barangay. Wala namang pagbabago sa amin. Same old people and same old faces. May napansin lang ako sa mga kabataan dun. Akala ko kasi may dumapong epidemya dun at nagkasakit ang mga binatilyo at dalagita. Malalim kasi ang mga mata na parang naratay sa ospital ng ilang buwan. Yon pala eh nagiemo-emohan ang mga kumag at naglalagay ng uling sa gilid ng mga mata. Pati ba naman mga kuko eh kinulayan na rin ng itim.

Paboritong laro sa min ang volleyball pag summer. Kaya pinuntahan ko din ang court sa min at nakipagpustahan agad. Kaya nga yong iba eh ginagawa ng hanap-buhay ang paglalaro ng volleyball. Na-shock nga lang ako kasi ang dating kino-coach ko lang dati eh parang kasing-galing ko na ngayon. hehe. Nakaka-disappoint din kasi 4 out of 10 na lang ang pumapasok sa spikes ko. Dati kasi magkasing-galing kami ni Edjet Mabbadayad, ang spiker ng FEU. hehe. Halos mabali din ang mga daliri pag nago-overhand set ako. Ang mas masaklap pa eh dalawang dangkal na lang siguro ang talon ko. Isang taon na rin akong di nakakapaglaro kaya kinabukasan eh parang galing pa lang ako sa hazing.

Di rin kumpleto ang bakasyon ko pag di ako maligo sa dagat. Naligo kami ng mga pinsan ko nung Black Saturday. Ilang oras din kaming nagbabad at nagbilad sa araw. Di ko naman gustong magmukha akong kapre kaya umahon kami nung mag alas-dos.

Time passed by so fast. Gusto ko mang mag-extend ng bakasyon eh di pwede. Kaya bumiyahe ako pabalik sa Cebu nung Easter Sunday. Bumalik ako sa Cebu na di man lang ako nalasing sa min. Ang dami pang nakikipag-inuman sa kin na di ko napagbigyan. Pero mabuti nga yon kasi baka wala nang natira sa pera ko. lolz!

Haayy, ewan ko ba pero sa tuwing umuuwi ako eh nawawalan ako ng ganang bumalik. Pero ganun talaga, kelangan kong masanay nang ganito. Homesick talaga ang pinakamatindi kong kalaban. Hanggang sa susunod kong pag-uwi… I just don’t know when!
 

Kwento sa mga Photo (Sinulog Scenes from da Behind)

January 23, 2008

Last week ipinost ko ang “Kabarkada, Sinulog Na”. ‘Yon po eh patikim pa lang kung ano talaga ang mangyayari sa January 20. Kaya eto na ang pinakaabangan (as if may nag-aabang) nyong sequel. Eto na po talaga ang main event ng Sinulog 2008.

Syempre di nagpahuli ang ultimate katambay nyo kaya go agad ako sa kalye at nanood ng Sinulog Grand Parade. Nakow, punong-puno ang buong Cebu City. Nakakapanlumong tingnan ang kalsada.  Kahit na siguro sina Mahal at Mura eh di basta-basta makakasingit sa dami ng tao. Kalahating oras din siguro akong naglakad bago makarating sa street kung saan dumadaan ang contingents. Di biro ang mga pinagdaanan ko para lang ma-cover ang event na ‘to para sa inyo.LOL.

Ilang beses din akong nagpalipat-lipat ng pwesto. Ang dami kasing pasaway na tawid ng tawid sa kalsada. Maraming beses ding naaararo ang betlogs ko kaya lumipat na lang sa ibang pwesto. Dinala ako ng mga paa ko sa Fuente Osmeña. Don na talaga tumambay hanggang matapos ang parade. Kung may nagbabasa man ng blog ko, ginawa ko po yon para lang maibigay sa inyo mga giliw na mambabasa ang iba’t-ibang anggulo pictures. Pilit akong naghanap ng magagandang subjects at bumuo ng framing at composition na magugustuhan nyo. Kung magsalita ako para na akong professional photographer. Pagbigyan nyo na ko mga katambay.

Inulan ang parade pero di pa rin nagpatinag ang mga tao. Kasama na ko don. Nagtiis ako sa ilalim ng payong ng katabi ko. Kahit basa na ang likod ko eh, stay put pa rin ang katambay nyo. Naalala ko tuloy yong nangyaring standoff nong November 29. Kahit tineargas na eh, di pa rin nagpapigil ang mga reporter.

Para din pala to sa mga di nakatambay sa Sinulog. Kahit man lang sa pictures eh makita nyo kung sino ang “in” o “out” at “astig” o “nginig” sa Sinulog parade. Kayo na ang bahalang humusga. Sa pictures na to eh makikita nyo ang behind the scenes at ang mga kwento sa photo. Ipinagmamalaki ko pong ihandog sa inyo ang aking mga obra sa walong oras kong pakikitambay sa Sinulog.

dsc00082.jpg

A VIEW FROM THE TOP. Tingnan nyo ang isa to. Di nakuntento at umakyat pa sa puno. Gusto pa nga sigurong sumakay sa helicopter na nagha-hover sa taas.

 dsc00084.jpg

ELVIS IS NOT DEAD. Di kayo namamalik-mata. Eto po ay isang Elvis Presley wanna-be with matching patilya and Rock en Roll costume.

dsc00101.jpg

KAMATAYAN, IKAW BA YAN? Magtago na kayo! Nandito na ang ang uninvited guest. Baka ang mga pasaway sa parade ang isasama nito. Safe pala ako…

dsc00114.jpg

THE DARK IS RISING. Eto po ang isang umepal sa parade. Parang maghahasik ng lagim. Nakakatakot tingnan pero sayaw lang ang trip nyan.

dsc00115.jpg

MERMAID ON LAND. Biruin nyo pati sirena (sirena as in “mermaid” not sirena as in “siren”) eh umahon sa dagat at nakitambay sa lupa. At the end of the day bilasa to for sure…

dsc00119.jpg

OH-STRETCH! Ang lupeet ng isang to. Pati ostrich eh di pinatawad at ginawa pang service.  Parang totoo no?

dsc00122.jpg

TARZAN INVADES THE CITY. Hanep ah, di rin nagpahuli si Tarzan pero di niya kasama si Jane. Higanteng elepante po ang kasama nyang nakiparada.

 dsc00127.jpg

MONKEY BUSINESS. Ang cute ng unggoy na nakasakay sa puno ng saging. Sobrang takaw nga lang kasi kahit nagkakamot eh kumakain pa rin. Mabulunan ka sama!

dsc00095.jpg

LOOK, I’M FLYING! Naka-drugs kaya to? Gusto sigurong mag-take off. Ginawa pang runway ang kalsada.

dsc00099.jpg

BOXED BOXER. Bat kayo nakatingin sa kin ha? Suntukan na lang tayo. Kahit tawagin nyo pa si Pacquiao wala kayong binatbat sa costume ko.

dsc00088.jpg

ENCOUNTER WITH A TRANSFORMER. At last nakakita na rin ako ng transformer in person, este in robot pala. Sino kaya gumawa nito. You’ll find out soon…

dsc00120.jpg

DOLPHIN SHOW. Dolphin…dolphin kayo dyan! Akala ko may dolphin show. Binebenta pala nila.

dsc00118.jpg

MONSTERS, INC. Waaahhh…eto na kapatid ni Godzilla. Mga bata magtago kayo. Bilis!

dsc00090.jpg

DA MAKER OF BUMBLE BEE. Eto na si Kuya Pikoy, ang creator ni Bumble Bee. Sya lang naman po ang nanalo. Galing! Balato ko ha! Tenks sa libreng snack! We’re proud of you! hehe 😆

dsc00081.jpg

HOMEBOUND. Daddy uwi na tayo. Nakakapagod na eh. Usungin mo nga ko.

dsc00075.jpg

dsc00077.jpg

Introducing: Da WASALAKs

January 15, 2008

 CAMRONGRACEcle.jpg

Nakaka-miss na ang mga WASALAKs. Medyo matagal na rin kasi kaming ‘di nagkikita-kita. Last year pa nang umuwi sila sa probinsya. Tuwing fiesta lang kasi sa ‘min nag-uuwian ang mga tao galing sa Manila zooCAMRONCAMRONo. Sila ‘yong mga kababata ko na nasa Caloocan. ‘Yong iba naman eh nasa Crame. Ginawa na siguro nilang kuta at tambayan ang Crame at pinaalis ang mga pulis. 

Dahil nga minsan lang sa isang taon kami mag-reunion, sinusulit namin ang bawat araw. Halos isang araw lang siguro ang rest day at lasingan na naman. Kariresign ko pa lang  bilang callboy, este call center boy pala, no’ng May kaya nakauwi ako sa Leyte. Actually, nag-AWOL ako.hehe. Nakauwi rin ako at nag-reunion ang mga WASALAKs. In case you don’t know what WASALAK stands for, Walang Sawa sa Alak ang ibig sabihin n’yan. Naku, talagang babaha ng alak ‘pag mag-volt in ang mga ‘to. Exag na yata ‘to masyado. Advice ko lang, ‘don’t forget to take LiverAide. ‘Ayan nag-promote pa ‘ko. Libreng advertising na ‘to.LOL

‘Di ko na patatagalin pa. Ipinagmamalaki ko pong ipakilala sa inyo ang aking mga katropa, kainuman, at katambay, Da WASALAKs…Palakpakan naman d’yan. Heto na ang mga sikat pagdating sa inuman.

NAME: Camron (far left)

Made in Australia but born in Pinas. Panalo ‘to sa sayawan. Kami na nga lang ang nagpapakalayo-layo at baka mapa-trouble pa sa dance showdown.  Pero drag racing na raw ang trip n’ya ngayon. Muntik na ngang manghiram ng mukha sa aso nang mag-crash.LOL

STRENGTHS: Eto ang taong ‘di nakakatulog ‘pag di nakakainom ng lason sa atay. ‘Di madaling mapatumba ‘to. Halos mag-umaga na eh dilat pa rin ang mga mata ng kuwagong ‘to. Kung uminom ‘to parang nililimugmog lang ang Empy.  

WEAKNESSES: Mababaliw yata ‘to ‘pag di makatungga ng beer o kahit anong nakakalasing. Pero ‘wag ka, nagwawala ang gago ‘pag may amats na. Maghanda na lang ng mga barangay tanod.HEHE

NAME: Grace (middle)

Pareho kaming pinagkaitan ng height. Naghihilik siguro kami ng mamigay ng height si God. Maganda naman daw siya sabi ng ermat n’ya.  ‘Yon na nga siguro ang saving “Grace” n’ya.

STRENGTHS: Eto na siguro ang pinakamalupit na payat na babae sa balat ng lupa. Sa liit ng katawan ng babaeng na ‘to eh nakukuha pang uminom ny Empy. BEWARE. Maamong tingnan na parang ‘di makabasag pinggan pero ‘pag tinopak ‘yan, nagiging playgirl sa hatinggabi. LOL

WEAKNESSES: ‘Di na siguro tataba ‘to. Kahit na siguro ubusin n’ya ang laman ng CENTRUM o CLUSIVOL. ‘Di rin pala epektib na pampurga ang alak . Tingnan n’yo na lang ang ebidens.LOL

NAME: Clefford (far right)

Obviously, kalahating tao’t kalahating kapre po ‘to. Este, kalahating African pala. Made in Tate but born in da Pilipins. Kaklase ko ‘to no’ng Grade 5 na madalas mangopya.LOL 

STRENGTHS: Ang kapreng ‘to ang umuubos ng beer, Tanduay, Empy atbp sa tindahan nila Nanay Azon. Galante naman ang isang ‘to. ‘Di kuripot at madalas na sponsor ng inuman. Siguro gising ‘to nang mamigay ng height si God. Kinuha n’ya siguro ‘yong para sa ‘min ni Grace.

WEAKNESSES: Magkakasakit siguro ‘to ‘pag nabitin sa inuman. O ‘di kaya eh magwawala sa bahay nila at babasagin ang appliances. Kaya naman sermon lagi ang abot sa ermat n’yang nasa Land of Kangaroos. ‘Di lang ‘yan. Konting trivia lang, naglaslas na po ‘to pero nagpapansin lang. Mukhang matino pero hindi. Suicidal pala ang emote ng lintyak. Buti na lang ‘di natuluyan.LOL

Actually, marami pa sila. ‘Di ko lang mahagilap ang picture ng iba. Pasalamat kayo at ‘di kayo masisindak. Hehe. Kelan kaya ulit kami makakapag-bonding ng mga kumag na ‘to. Siguro lasingan moment na naman  ‘yon. Drink ’til you drop. Sana magustuhan n’yo ‘tong tribute na ‘to. Para sa inyo ‘to!LOL

PAALALA: Kung sakaling makita n’yo ang mga taong ‘to, tumawag lamang po sa pinakamalapit na police station at sabihing…”Wala lang.”