Archive for the ‘life’ category

Bewildered

March 5, 2008

I am now 23! And I don’t know if I should be happy that I reached this age…

Damn, I’m not getting any younger. I just realized that it has been 23 years since my mother tried to abort me. hehe. Yes. That’s how ruthless she is! But I didn’t allow her to kill me. Those medicines didn’t kick in for a child destined to be a star! ahehe.  So here I am now, alive and kicking at the age of 23!

Sigh…growing old is really something that I can’t get away from. Well, I have to accept that I already spent 23 years on Earth. I can’t help but think what transpired during my 23 years on this planet. Have I served my purpose? Have I achieved everything that I want? Have I grown up to be a wise and mature man?

I can’t answer all these stupid questions. I’m clueless right now. But I’ll try to provide answers, though…

I don’t even know if I’m living a purpose-driven life (ha?). What’s my purpose, anyway? I’m sorry but I can’t figure it out! I haven’t found my niche until now. I took AB Communication but I don’t intend to become a journalist, broadcaster, or whatsoever. I hated our Broadcast Arts and Performance class because I had to face the  camera. I don’t want my classmates to count my freckles on my face while staring at a huge TV screen. hehe. Not only that. I also had to sound like Gene Orejena, the anchor of “Good Morning Philippines”,  while carefully reading the prompter in front of me. But I enjoyed shooting documentaries, music videos, and plugs somehow. I was the official cameraman of our group before. You can laugh at me when I say that I only wanted to become a cameraman. haha. Perhaps, I should follow that “calling” – become a media practitioner and make big stories from ordinary people.

I just work eight hours a day without even thinking where I’m heading to and what will I be in the next few years. I wanted to become a disc jockey before but I landed in a different job. I can’t boast about any achievement. I’m just a call center quitter and a struggling writer. I even envy my friend who’s now an editor in chief of a local newspaper. But it’s fine. I’m not a good writer like him anyway.hehe. What an excuse! I don’t have career goals, so to say.

And I don’t think I’m matured enough. Everything seems so blurry for me. If maturity is measured by the clothes I wear, then I’m not mature. If it’s about the ability to decide on things and a clear perception of the future, then I’m way too far maturity. It’s because I’m only thinking of my short-term goals. That includes being able to eat three times a day, earning something for myself and my family, and buying something that I want. After this comes a long and broad ________.

Take things as they come. That’s how I live my life…No plans. No expectations.

But I don’t think I should live this way. I need to realize the purpose of my existence. I need to have plans. I need to have long-term goals.

I want to make to a change this time. I should reflect on the thing that matters most. After all, I’m the driver of my own life and I’m the writer of my own history…

The questions are waiting to be answered. It’s up to me to fill in that blank…the blank that would complete every piece of me! ahehe

Flashback

February 18, 2008

DEAR DIARY,  

One year na pala ako dito today. Ang dali talagang lumipas ng mga araw. Parang kelan lang eh pagala-gala lang ako sa mga kalye. Di naman bilang taong-grasa. Naghahanap ako nun ng kumpanyang tatanggap sa akin at sa aking kakayahang mai-angat ang estado nila. (kapal!)

Di rin naging madali ang mga pinagdaan ko. Nandon yong maubos ang pera ko sa kabibiyahe sa lahat ng sulok ng lugar na to. Minsan dumodoble pa kung minamalas at sa maling babaan ako napapadpad. Nagaalay-lakad na nga lang ako kung medyo malapit lang.

May natira pa namang konting swerte sa kin. May pinsan kasi ako na kumupkop sa kin habang wala pa akong trabaho. Sila ang nagpakain, nagpaligo, at nagbihis sa kin (ngeeh). Yon nga lang kinailangan kong tiisin ang mga anak nilang singkulit ng mga daga. May katulong naman silang na-recruit pero pati ako ay damay sa kamalasan. Napakabata pa kasi ng katulong. Nasa puberty stage pa lang. Yong tinutubuan pa lang ng balahibong-pusa at unti-unting tumutulis ang dibdib.

Kinakabahan ako kasi baka pag-uwi ng pinsan ko eh bali na ang isang kamay ng anak nya. Di naman kaya eh naumpog ang ulo sa pader. Nag-alala din ako sa panganay na parang streetchild sa katatambay sa kalsada. Baka di namin namalayan at na-kidnap na ng gangsters sa kanto. O di kaya eh nasagasaan ng truck. Shet! May pananagutan din ako pag nagkataon. Kaya minadali ko ang job-hunting.

Dahil nga maga-anibersari na ko dito, di ko maiwasang maalala yong mga nangyari last year kahit di naging puro sarap. Para bang sa pelikula, di kumpleto kung walang flashback. Haaayyy! It’s time for reminiscing…Gusto kong balikan ang mga araw na minarkahan ko ang kalendaryo naming may picture ng naka-bikini dahil sa historical events na nangyari sa kin.

MARCH 1. Birthday ko. Imbes na mag-celebrate eh nag-apply ako sa isang call center. Naipasa ko naman ang written exam. Naka 91 0ut of 100 items pa nga ako (naks!) Pero sa kasamaang-palad eh kelangan ko raw mag-take two sa kanilang voice test. Mahina raw kasi boses ko. Eh alangan namang magsisigaw ako nun eh ang dami naming nagtake. Binigyan nila ako ng second chance on March 16. ‘Langya! Mamumuti mga mata ko sa kahihintay nun.

MARCH 4. Sumabak ulit ako sa paghahanap ng trabaho. Call center na naman. Naipasa ko ulit ang exam at pinabalik kinabukasan para sa final interbyu. Yes! This is it!

MARCH 5. Final interbyu ko. Halos mahulog ang puso ko sa kaba. First time kong makipag-bolahan nun sa job interbyu. Shet! Ilang minuto din akong umupo sa hot seat. Ayon, naawa sa kin at pinabalik ako kinagabihan para sa job offer.  Sa gabi ring yon, tinawagan ako ng una kong in-applayan. They waived the result of my voice test. Bigla tuloy lumapad ang atay ko kasi may naghabol sa kin. But, it’s too late…

MARCH 12. Excited ako sa training namin. Masaya pa naman nun. Di nagtagal eh nawala ang excitement ko. I hated irate callers na laging nagpapagulo sa tahimik kong buhay. Halos mawalan pa ko ng dugo sa kai-Ingles gabi-gabi. Di na nga ako nagpapigil sa sweet words ng Ops Manager namin.

Kaya pagkatapos kong mag-AWOL eh balik-tambay ako sa min ng isang buwan. Dating gawi. Lasingan dito, lasingan don. Tambay maghapon at usapang walang kwenta. Pero bumalik din ako sa pagtatrabaho…

AUGUST 24.  Na-hire ako sa pangalawa kong trabaho. At nandito pa rin ako ngayon. So far, nagi-enjoy ako kahit pano at wala pa kong planong mag-AWOL. Di kalakihan ang sahod pero mapagtatiyagaan.

(End of pagbabalik-tanaw)

Marami rin palang nangyaring maganda sa kin. Di ko pala pasan ang mundo. Mas maswerte pa rin  ako sa ibang tao dyan kung tutuusin. Kaya gusto kong magpasalamat kay God for all the blessings.

Mahirap talagang makipagsapalaran. You don’t know what to expect. Minsan tambay ka, minsan naman seryoso sa trabaho. Ang flashback ay laging magri-remind sa tin kung san tayo galing…dahil kung anong meron tayo ngayon eh dahil sa ginawa natin noon….

                                                                                          – beer-O –

Independence Day

January 14, 2008

Mahirap mabuhay nang malayo sa pamilya. Believe me. Nakaka-burn out talaga. Sunday ngayon kaya “independence day” ko na naman. Ang hirap pala talagang maging independent. Lahat kailangan kong gawin mag-isa. I have no choice. Or else I’m gonna die. 

Pagkabangon ko eh nagpakulo agad ako ng tubig. Madalas isang tasang MILO at sampung pandesal lang ang breakfast ko. Kahit man lang pa’no eh may laman ang sikmura ko. Pagkatapos, nag-igib ngtubig sa may likuran ng boarding house ko. Yes. Wala akong gripo sa loob. Kailangan ko pang mag-igib. Take note, nagbabayad pa ‘ko ng P1.75 sa bawat baldeng isasahod ko. Wheew. Nakakahingal mag-igib pero okay lang kasi parang exercise ko na rin.  

Tambak na pala ang mga hugasan sa lababo. Kahapon pa pala nakatambak ang mga ‘yon. Nakakatamad rin kasi minsang manghugas ng pinggan. Minsan nga naiisip ko na bumili na lang paper plates. At least itatapon na lang pagkatapos gamitin.  Kaya lang dagdag gastos na naman ‘yon.  

Kailangan ko na palang magsaing kasi tanghali na. Sheet! Wala nang laman ang rice dispenser kong lalagyan ng biskwit. Pag minamalas ka nga naman. Kailangan ko pang tumakbo sa palengke at bumili ng bigas. Naalala ko, wala na rin pala akong mauulam. Bumili na rin ako ng isda. Napakamahal na ng isda ngayon. Biruin mo, P100 ang kilo pero ilang piraso lang. Sa amin mangawil lang ako sa fishpond namin at makisama ang mga isda eh may ulam na. Wala akong magagawa kasi iba ‘don at iba dito.

Dahil ako lang mag-isa sa eksena, ako na rin ang naglilinis at nagluto ng isda. Medyo matagal na  rin pala akong hindi nakakapagluto. Madalas kasing sa labas na lang ako kumakain. Paminsan-minsan sa Jollibee o KFC pero dahil mahal ang pagkain sa fastfood, mas madalas sa carinderia ni Aleng… Ah, hindi ko nga pala kilala. Hanep, kahit saan na lang talaga ako kumakain. Kaya pala hindi maubos-ubos ang laman ng LPG namin. Buti na nga lang ‘yon kasi mahal na rin naman LPG ngayon. Mababa raw ngayon pero tataas na naman ‘yan next month.

Ala-una na siguro nang makakain ako. Medyo okay naman ang lasa ng niluto kong tinolang isda. Napilitan talaga akong matutong magluto nang pumunta ako dito sa Cebu. Dito ko na rin natutunang lutuin ang aking specialty- pork sinigang. Sa lahat ng natutunan ko, ang magbukas ng lata ng Blue Bay ang pinakamadali. Nabusog din naman ako sa tanghalian ko. Medyo naka-dighay naman kahit pa’no.  Habang nagpapatunaw eh nanood lang muna ako ng ASAP ’08.

Thirty minutes lang akong nagrelax. Kailangan ko na kasing simulan ang labada. Nakatambak na rin pala labahan ko. Once a week lang kasi akong naglalaba. Wala kaming washing machine kaya I have to  do the traditional method of washing – kusot and brush.  Good luck na lang sa mga kamay ko. Napalaban talaga ako nang todo sa kusutan. Binibiro nga ako ng mga kapit-bahay ko. Palabhan ko na lang  daw sa kanila. Sabi ko naman, “Okay lang. Kaya ko pa naman.”  Sa hirap ng buhay ngayon, malaking halaga na rin ang isang daan. Kaya ako na lang ang magtitiyagang maglaba sa mga damit ko. Sabi kasi ni Manny Villar, aasenso ka sa sipag at tiyaga.Hehe.

Gabi na ko natapos sa paglalaba. Haaayyy…Nakakapagod talaga ang mabuhay mag-isa. Naisip ko tuloy habang nakahilata, ganito pala ang maging independent. Medyo mahirap pero matututo kang mabuhay. Okay na ring isipin na nakakaya kong mag-survive na malayo sa pamilya ko. Ito na siguro ang sinasabing prize of being independent.