Bad Trip

Ang daming kamalasang dumating sa kin last December. Hindi naging madali ‘yong homecoming ko from Cebu to Tacloban. Sabihin na nating isa ‘yon sa mga pinaka-nakakainis na experience sa 22 taon ko sa mundo.
Wala na kaming trabaho no’ng 21 kaya 22 pa lang eh pwede na sana akong umuwi. Sa kasamaang-palad ng kumpare n’yo, ayon, dehins lang naman nakapag-book ng ticket. Alam n’yo naman, napakaraming gustong umuwi sa mga lab wans nila. December 20 pa nga lang eh wala na akong naabutang ticket sa Supercat. Full na daw booking nila until December 24. Whaaaattt? Hindi na lang ako bumili ng ticket. Ayoko ko kasing ma-delay for two days.
Nangyari pa rin ang ‘di inaasahan. Na-groggy ako sa Christmas Party namin no’ng December 21 kaya para akong nasa ospital kinabukasan. Hapon na ako nagising. Para ngang ayokong bumangon kasi nanginginig tuhod ko. Kayo ba naman hindi makakain maghapon. With matching ubo pa ‘yon ha!
Kaya ‘yon, 23 na ko nakakuha ng ticket. Pahirapan pa nga eh. You have to make pila and be bilad under the sun. Tenth customer na siguro ako from the counter nang i-announce ng hinayupak na unknown ticket guy na wala na raw ticket for that night. Oh, my gulay! Parang gusto kong pumulot ng bato at targetin ang ulo no’n. Buti na lang kinaya pa ng powers kong mag-calm down. They can’t blame me. Two hours na akong pumila tapos parang ang dali nilang sabihin na “Wala na’y ticket”. Bullfight! Wala naman akong nagawa. Tinamad na akong lumipat sa ibang ticketing outlets at makipag-unahang kumuha ng ticket. Whether I like it or not, para sa 24 na nakuha kong ticket.
Time really flies! Alas-sais pa lang eh ready na ‘kong pumunta sa pier pero 7:00 PM na ‘ko umalis sa maliit kong boarding house. Buti na lang parang disyerto terminal sa pier. Konti lang ‘yong mga tao. Isa na ta talaga ako sa late Cristmas travellers. Nakakuha agad ako ng terminal pass at pumila para makasakay sa bus. Ewan ko nga eh. Ba’t ganito na sistema ngayon? Dati di naman kailangang dumaan pa terminal. Ngayon kahit ilang dangkal ang layo ng naka-dock na barko eh magbabayad ka pa ng P10 para makasakay sa bus.
Siguro alas-otso pa lang eh nasa barko na ko. Alas-diyes raw kasi biyahe, mahirap nang ma-late. Baka ano pang maisip ko at maglangoy na lang papuntang Ormoc. Napaka-boring sa barko. Wala ka man lang maka-usap. Halos matuyo laway ko. Buti na lang may dala akong candy. Sumubo ako ng isa at humiga sa deck. A minute later, kumati lalamunan ko. Umatake na naman ubo ko. Muntik ko na tuloy malunok ‘yong candy eh. Actually, malapit na sa sikmura ko ‘yon. Ang weird nga kasi nailuwa ko pa!Haha!
Parang pinagmalupitan talaga ako ng tadhana no’n. Hindi umalis ‘yong barko on time. Ewan ko nga kung bakit. Wala man lang kasing nagsabi sa ‘min. Akala ko mga 30 minutes lang ‘yong delay, 11:00 PM na eh nakalutang pa rin ang barko malapit sa pier. ‘Di nagtagal eh may mga nagpaputok na. Shet! Pasko na pala! First time ko ‘yong mag-noche buena sa barko. Tinawagan ko na lang family ko to say “Merry Chistmas” kahit ‘di naman talaga ako masaya. Pagkatapos, dinaan ko na lang sa higa. ‘Di rin naman ako makakatulog dahil sa ubo. Maya’t-maya eh kakahol ako na parang aso. 12:30 AM na umalis ang barko. Buti nga naisipan pa nilang umalis.
Madaling-araw na nang makarating ako sa Ormoc. Nakipagsiksikan agad ako sa V-hire papuntang Tacloban. Matagal-tagal pa biyahe kaya nangawit pa puwet ko. 

After the long and bad trip, nakarating din ako sa ‘min. Halos nakapikit na mata ko sa antok. Dyahe nga kasi pinahirapan ako ng putchang ubo. I stayed awake all day. Nakipagkulitan na lang ako sa mga pamangkin ko at nakipag-story telling sa mga friendship. Hindi ko na nga ako nakaramdam ng pagod. It’s worth all the shit! Ayokong i-recall pa ‘yong kamalasang nangyari sa ‘kin. Mas okay isipin na I’m home sweet home… 

Explore posts in the same categories: personal, travel